นั่นคือในสิ่งที่อาตมาทำใน 11 เดือน ทั้งนี้เพราะหน้าที่ของความเป็นพระ จะสังเกตได้ว่าเกือบทุกอย่างเป็นครั้งแรกของอาตมาทั้งสิ้น   พูดถึงครั้งแรก ทุกคนย่อมมีครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นครั้งแรกในสิ่งที่เลว หรือครั้งแรกในสิ่งที่ดี อยู่ที่ว่าเราจะใช้มันอย่างไร ตัดสินใจกับมันอย่างไร หากผู้ที่คิดจะใช้ครั้งแรกในทางที่เลว มันย่อมมีครั้งที่สอง สาม และครั้งต่อๆไปอีกนับไม่ถ้วน  และก็จะแก้ไขได้ยากขึ้นตามลำดับ นั่นคือความชินชาในการที่ยอมรับในสิ่งที่ชั่ว สิ่งที่เลว ฉะนั้นอย่าได้ลองครั้งแรกกับสิ่งที่เลวจะดีที่สุด สู้กับมัน สู้กับความคิดในการตัดสินใจครั้งแรก  และอาตมาขอเป็นกำลังใจให้และแสดงความยินดีด้วยที่ได้สู้กับครั้งแรกในสิ่งที่ชั่ว แล้วไม่ทำ ผ่านมันมาได้  ก็จะทำให้เราเป็นผู้ที่ย้อนมองชีวิตของตัวเองแล้วไม่เสียใจ ไม่เสียดายเวลา แต่อาตมาเลือกแล้วว่าจะใช้ครั้งแรกในสิ่งที่ดี จึงได้ลงมือกระทำตั้งมากมายอย่างที่เห็น พระบางรูปไม่กล้าเทศน์ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าทำหนังสือ ไม่กล้าแพร่ธรรม ไม่กล้าทำอะไรเลย  มีชีวิตความเป็นพระ แค่ทำว้ตรรับบาตร กิจนิมนต์ แล้วความเป็นพระจะสมบูรณ์ได้อย่างไร จะรักษาศาสนาพุทธได้ดี ได้อย่างไร จะเป็นปากเป็นเสียงแทนพระพุทธเจ้าได้อย่างไร  แล้วจะช่วยผู้คนเป็นผู้ตื่น คือรู้หน้าที่ของตนได้อย่างไร ฉะนั้นผมขอเป็นกำลังใจให้ห่างๆ สำหรับพระที่กำลังสู้กับความกลัว กับครั้งแรกในสิ่งที่ถูก ขอให้ใช้ความกล้าในสิ่งที่ดีที่เป็นประโยชน์ สู้เพื่อหน้าที่ของความเป็นพระ       ฉะนั้นชีวิตและเวลาที่เหลืออยู่นี้ ซึ่งก็ไม่รู้เมื่อไหร่ว่าเราจะหมดเวลาไม่มีใครบอกได้  อาตมาได้เลือกแล้วว่าจะใช้กับครั้งแรกในสิ่งที่ถูกอย่างไร อาตมาต้องทำให้ดีที่สุด เท่าที่ความรู้และปัญญาพึงมี แนวคิดของอาตมามีแค่นี้คือ (อยากให้ทุกคนที่อ่านทำตามด้วยนะ)  ณ เวลานี้ อาตมาอายุ 30 ปี ฉะนั้นความรู้และความสามารถของอาตมาด้านเทคโนโลยี และด้านอื่นๆ อาจจะสามารถใช้ได้แค่ 20 ปี เป็นอย่างน้อย ถ้าไม่ตายซะก่อน เพราะถ้าอาตมา อายุ 50 ปี คงจะเริ่มเพลาๆ บทบาทของตัวเองลงและสนับสนุนพระรุ่นใหม่ๆ มาทดแทน คุณโยมแค่ 20ปี หายใจทิ้งแป๊บเดียวก็หมดแล้ว  เพราะคิดอย่างนี้จึงเต็มที่กับงาน และรักษาสุขภาพด้วยโดยที่อาตมาจะไม่ฉันที่สิ่งที่ไม่มีประโยชน์ต่อร่ายกายเลย ฯลฯ    แต่นั้นกลับกลายเป็นผลร้ายสำหรับตัวอาตมา ในหมู่บ้านที่อาตมาอยู่ ภาพพจน์ของอาตมาเสียหายมาก อาตมากลายเป็นคนที่ทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง  ทำอะไรออกไปก็ไร้ค่า ไม่มีประโยชน์  ประสบการณ์และความรู้ที่อาตมามี กลับกลายเป็นความรู้หลอกๆทำประโยชน์อะไรไม่ได้จริง  อย่างเว็บไซต์วัดอีสานดอทคอมนี้โดนว่าทำออกไป แล้วใครจะดู ทำไปซื่อๆ เปล่าประโยขน์   อาตมาเคยเรียกประชุมผู้นำหมู่บ้านคุยเรื่องแผนพัฒนาว่าจะเดินไปด้วยกันได้อย่างไร ทำพรีเซนเตชั่นอย่างดีทุกๆคนก็เข้าใจ  แต่ลับหลังโดนหักหน้าล้มเลิกความคิดของอาตมา ทำไปซื่อๆจะได้ผลหร้อ เพียงเท่านี้ผู้นำหมู่บ้านก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อแล้ว  อาตมาก็ไม่เข้าใจเพราะเหตุใดจึงขัดขวางไม่ให้คนทำดี ทำเพื่อชุมชนทำเพื่อศาสนา ก็เข้าใจแล้วว่า เพราะคนที่พูดลับหลังขาดการศึกษา ขาดความรู้ และไม่พยายามเข้าใจอะไรด้วย   อาตมาเสนออะไรไปไม่ผ่านการอนุมัติเลยซักเรื่อง ความคิดของอาตมาเป็นหมัน  โดนว่าอีก ไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของความเป็นพระ  สวดมนต์ไม่ได้น่าละอายใจมั้ย(บางบท)    ไม่บิณฑบาต(ในบางครั้งเพราะลุกไม่ไหวจะเป็นไข้เอา แต่ไม่มีใครรู้)   นั่งอยู่แต่หน้าคอมวันๆไม่ทำอะไร(ก็ใช้คอมไม่เป็นแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าอาตมากำลังทำงานใหญ่เพื่อส่วนรวมอยู่)   งานวัดก็ไม่ช่วยเค้าทำ(เวลาที่เสียไป อาตมามาพิมพ์ตัวหนังสือเพื่อเทศนายังมีค่ามากกว่า และงานของอาตมาคนในวัดเคยช่วยอะไรได้บ้างมั้ย ไม่มีใครช่วยได้เลย ที่สำคัญที่สุดงานรีบเร่งต้องให้เสร็จก่อน 5 ธันวา 50 เพื่อขอพระบรมราชานุญาติให้เป็นเว็บไซต์เฉลิมพระเกียรติ์ เนื้อหาสิ่งต่างๆ แนวคิดต่างๆ ต้องเรียบร้อยก่อน แล้วเนื้อหามหาศาลาเลย ทำอยู่คนเดียวเหนื่อยแทบกระอักเลือด   ฉะนั้นงานวัด ก็ช่วยกันไปก่อนนะ ขอไว้สักคนที่ทำเพื่อส่วนรวม ทำเพื่องานส่วนใหญ่ ทั้งภาคอีสานจะได้หรือไม่)  มีพระบางคนเข้าใจ เพราะเค้าเห็น เค้ารู้ความเป็นไปตลอดว่ากำลังทำอะไรอยู่ บางคนตื่นเต้นไปกับเรา บางคนให้กำลังใจ พระจากกรุงเทพฯ เห็นเว็บไซต์แล้วโทรมาให้กำลังใจ  พระจากวัดอื่นๆที่เค้ารู้เรื่องโทรมาให้กำลังใจวันละ 2 ครั้ง  เออก็รู้สึกดีไปอีกแบบ แต่กับวัดตัวเองกับรู้สึกแย่มาก   แต่ถึงอย่างนั้นอาตมาก็ยังทำเว็บไซต์ของวัดที่อาตมาอยู่เหมือนกันนะ  เพราะอาตมาอยากเห็นชุมชนบ้านโยมพ่อโยมป้าเจริญ  แต่ตอนนี้ลบออกแล้ว เพราะอาตมาขอข้อมูลเกี่ยวกับวัด  แนวคิด แผน 5ปี เค้าไม่ทำให้อาตมา  แล้วเว็บที่อาตมาทำไปแล้วนั่นคือ แนวความคิดและแผนการดำเนินการของอาตมา แต่ถ้ากรณีโยมโทรมาหาล่ะจะขอร่วมทำบุญตรงนี้ อยากช่วยสร้างตรงนั้น  ถ้ามันไม่ตรงหรือมันผิดไปจากความคิดของเค้า ผลเสียก็ต้องเกิดขึ้นกับอาตมาเป็นแน่  เพื่อความปลอดภัยของต้วเอง ลบออกก่อนดีกว่า  อาตมาจึงลบทุกสิ่งทุกอย่างที่เสียเวลาคิดและทำตั้งนาน

แต่นั้นก็ทำให้อาตมารู้แล้วว่าคนๆนี้เปิดโอกาสไม่ได้ จึงระวังตัวมากขึ้น ถ้าได้ช่องเมื่อไหร่จะว่าให้ร้ายอาตมาให้โยมที่มาทำบุญที่วัดฟังทุกครั้งไป อาตมาทดลองเปิดช่องโหว่แล้ว 3 ครั้งอย่างตั้งใจเลย  โดยการเปิดโอกาส ให้เค้าโจมตี ก็เป็นจริงอย่างนั้น  อาตมาจึงทำได้อย่างเดียวคือให้อภัยเค้า  นั่นคือทางออกที่ดีที่สุด แผ่เมตตาให้เค้า และอาตมาเริ่มถอยห่างออกมา  เพราะทำใจลำบากเหมือนกันนะที่จะต้อง มองหน้า ต้องคุยดีกับคนที่ว่าร้ายเรา คนที่ทำลายความน่าเชื่อถือในตัวอาตมา มันแย่ซะยิ่งกว่าเอามีดมาฟันกันอีก  อาตมาเลียขาใครไม่เป็น และไม่จำเป็นต้องประจบด้วย เพราะเรายังมีหน้าที่ที่จะต้องทำให้สำเร็จอีกมากมายรอเราอยู่  ไม่จำเป็นที่จะต้องเสียเวลากับคนแบบนี้ อาตมาให้กำลังใจตัวเองเสมอทุกครั้งที่เจอกับอุปสรรค  ที่เจอกับคำพูดที่ถากถาง ที่เจอกับเสียงแว่วๆ ฯลฯ ตอนนี้ ขณะนี้ เรากำลังจะเดินทางขึ้นภูเขาลูกใหญ่ เพื่อปักธงที่ยอดเสา  แต่ระหว่างทาง เจอก้อนหิน แค่1-2 ก้อน เราเดินเบี่ยงได้ก็เบี่ยง ถ้าเลี่ยงไม่ได้ ก็เตะมันทิ้งไปซะ เท่านั้นก็จบ         ตั้งแต่เดือน สิงหาคม-ธันวาคม 2550 ที่ผ่านมา  อาตมานอนตี 2 ทุกคืน คนอื่น 3 ทุ่มก็หลับแล้ว  กลางวันก็ไม่ได้พัก หาข้อมูลข้างนอกตลอดเพื่อทำเว็บไซต์ให้ละเอียดที่สุด ต้องไปอุบล ตระการบ่อยๆ  เพราะหาซื้อโปรแกรมอุปกรณ์ โทรศัพท์ สารพัด  ก็โดนว่า พระรูปอื่นเค้าไม่เห็นมีธุระเยอะ ไม่เห็นมีใครเค้าไปไหนเลย อาตมาได้ฟังแล้วจากคนอื่นเล่าให้ฟัง ก็ได้แต่คิดไปได้เนอะ คิดแต่ในแง่ร้ายจัง แต่ก็ไม่อยากอธิบาย ปกติแล้วเวลาที่อาตมาทำคอมฯที่วัดจะต่อเน็ตจากมือถือ มันช้ามาก    บางครั้งงานต้องโหลดเยอะ งานเร่งและต้องใช้ความเร็วสูงๆ บางคนอาจจะเห็นอาตมานั่งที่ร้านเน็ตทั้งวัน ตั้งแต่ร้านเปิดยังร้านปิด ไม่รู้ว่าจะเข้าใจว่าอย่างไร ช่วยไม่ได้จริงๆ อาตมาไม่ได้เล่นเกมออนไลน์นะ ฯลฯ ขอให้เข้าใจด้วย  ส่วนคนอื่น ฉันเพลก็พักผ่อนแล้ว    เค้าไม่รู้เลยว่ากำลังว่าร้าย ให้ร้ายและทำร้ายคนที่ทำงานเพื่อศาสนาและสังคม ด้วยการนินทา   อาตมาเคยอธิบายนะว่าทำอะไรอยู่แต่ไม่มีใครพยายามฟังเลย  พูดจาให้ร้ายอาตมาตลอดเวลาตั้งแต่ที่อาตมาอยู่มา โยมบางคนที่ได้ฟังข่าวเรื่องที่เค้าพูดบอกว่า ทนอยู่ได้ยังไงนะครูบา  อาตมาโดนกับตัวจึงรู้ว่ามีคนแบบนี้อยู่ในโลกด้วยหรือ ทำไมจึงนิสัยแย่แบบนี้  เพราะในชีวิตอาตมาเกิดมาไม่เคยว่าร้ายใครให้ได้รับความเสียหายเลย แต่ตัวอาตมาเองกลับโดนอัดน่วมเลย แต่ก็ยังดีที่ชาวบ้านแถวนี้เค้ารู้จักนิสัยดี  เพราะอดีตเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาแล้ว มันไม่ใช่ครั้งแรก  คนเก่งอยู่ในวัดแห่งนี้ไม่ได้ทนซักคน เพราะคำพูดการใส่ร้าย เพราะความริษยา ความอิจฉา นี่แหละเป็นเหตุ  ครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีพระรูปนึงก็เคยเจอแบบอาตมานี่แหละ ว่าเค้าจนทนไม่ได้ หนีออกไปอยู่วัดอื่น  ทั้งๆที่อยู่วัดเดียวกันตั้ง 4 ปี แต่พอเค้าไปอยู่วัดอื่นก็ได้ดีเป็นเจ้าอาวาส ก็หันกลับมาคุยดีด้วย เพราะหมดเสี้ยนหนาม หมดคู่ต่อสู้แล้ว   พฤติกรรมแบบนี้เป็นภัยต่อสังคมจริงๆ ถ้าพระผู้ใหญ่ที่ฟังอยู่ก็คงจะไม่รู้ว่าใคร ทำไมถึงได้มีพฤติกรรมแบบนี้ เค้าพยายามปิดความผิดของตัวเอง เอาดีใส่ตัว จึงมีน้อยคนที่จะรู้ถึงพฤติกรรม ถึงเวลาแล้วที่ อาตมาจะต้องเริ่มการวิเคราะห์ประวัติของพระรูปนี้แล้วล่ะ อยากรู้สาเหตุมากๆ ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้กับเค้า สรุปออกมาได้อย่างนี้  เมื่อเด็กๆ เค้าเป็นคนมีปัญหาครอบครัว กำพร้าพ่อแต่เด็ก อยู่กับแม่มาโดยตลอด ขาดความอบอุ่น ความขาดแคลนในวัยเด็กนี้แหละ  ที่เค้าเรียกฟิกเตชั่นทางปาก คือเมื่อสมัยยังเป็นเด็ก ขาดนม  ขาดในเรื่องการกิน ขาดของเล่น ขาดความความอบอุ่น ขาดความรัก  เป็นสาเหตุหลักๆที่ฝังอยู่ใจจิตใจของเด็กคนนี้  ทำให้เค้า ไม่เอาใจใส่การศึกษา หนีเรียนตลอด  ติดกัญชางอมแงม จนกระทั่งโตเป็นวัยรุ่นมีคนเอาเข้ามาบวชจึงช่วยให้เป็นคนมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์จึงมีนิสัยอย่างนี้  และอีกเรื่องคือการขวนขวายหาความรู้ใหม่ๆ ไม่มีเลย และมักจะชอบดูถูกคนที่มีความรู้ ความสามารถ โดยเปรียบเทียบกับความสามารถอันน้อยนิดของตนเอง และชอบอวดรู้ อวดเก่ง  สิ่งนี้แหละที่ทำให้ชีวิตเค้าน่าสารนะ เป็นเพราะเค้ามีนิสัยแบบนี้  เค้าจึงหมดโอกาสในการทำงานใหญ่ในหลายๆ เรื่อง   อาตมาคิดว่าพระเองคงทราบกิตติศัพท์ดีและสัมผัสได้ว่าเป็นอย่างที่พูด  แต่ทุกคนละอาเบื่อหน่ายแต่ไม่มีใครอยากพูดอะไร  อาตมาก็สังเกตว่า การเข้าสังคมเค้าแคบเข้ากับผู้อื่นไม่ได้ มองโลกอย่างด่วนสรุป รวบรัด มีนิสัยบังคับให้ผู้อื่น คล้อยตามความคิดตน  ดูได้จากในการแสดงความคิดเห็นจะต้องมีคำลงท้ายว่า "แม่นบ่" ทุกๆประโยคคำถาม เพราะนั่นคือผลพวงจากปมด้อย และพยายามที่จะลบปมด้อยของตัวเอง โดยการสร้างกำแพงป้องกันตัวเอง ด้วยการว่าร้ายผู้อื่นโดยที่ไม่ทันตั้งตัว  นี้แหละคือผลเสียที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่ตัวเค้าคนเดียวที่ได้รับผลกระทบ  แต่เป็นสังคมด้วย ที่ต้องได้รับผลกระทบไปด้วย คือจากความคิดและการตัดสินใจของเค้านี่แหละ    อาตมาได้ทำเรื่องขอยกเลิกการทำเว็บไซต์ชุมชน ศูนย์เด็ก โรงเรียน ในหมู่บ้านที่อาตมาอยู่  เพราะงานที่อาตมาทำเน้นมาก ในเรื่องของวัดเป็นศูนย์กลางในการพัฒนา ฉะนั้นเมื่อวัดไม่สนใจแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็ต้องยกเลิกตามระเบียบ  แต่อาตมาก็พยายามจะทำเว็บไซต์ให้กับหมู่บ้านที่อาตมาอยู่ โดยการกำหนดเวลาให้กับผู้นำหมู่บ้านแล้วนะ ส่งไปประมาณเดือนตุลาคม  แต่จนป่านนี้เค้ายังไม่ได้อ่านเอกสารที่อาตมาทำเป็นจดหมายเวียนเลย  นี่ก็แสดงถึงการขาดความเอาใจใส่ ซึ่งผลเสียก็เกิดกับตัวเองเช่นกัน

ตอนนี้อาตมาเข้าใจแล้วว่า คำๆ นี้เป็นจริงเสมอทุกยุคทุกสมัย "ดีได้ แต่อย่าเด่น จะเป็นภัย"  ที่คำนี้ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยเพราะว่า  คนส่วนใหญ่เกลียดที่สุดคือคนที่เก่งกว่าตน  กลัวว่าคนอื่นจะมีหน้ามีชื่อเสียงมากกว่าตน  ขี้อิจฉา ขี้ริษยา  และอาตมาเข้าใจโยมป้าทำไมถึงเป็นห่วงอาตมามาก เพราะเค้ารู้ว่าอาตมาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง  ทั้งพระทั้งโยมที่เข้าข้างกัน  ก็เป็นจริงๆ อย่างที่โยมป้าได้กลัวไว้  เพราะบังเอิญโยมป้าได้ยินเสียงเข้าหู รู้มากจัง เด็กกว่าจะเอาปัญญาที่ไหนมาสอนเค้า เก่งมาจากไหนหรอเที่ยวไปสอนคนอื่นเค้า ฯลฯ โหฟังแล้วสะอึกเลย แต่อาตมาก็ไม่ได้ว่าอะไร ในใจก็รู้สึกเสียใจนิดๆ ทำไมถึงคิดกันแบบนี้นะ  ก็หันกลับมามองตัวเอง เราก็อายุ 30 แล้วนะ มีวุฒิภาวะ ผ่านอะไรมาก็เยอะ เราก็มีประสบการณ์ เรามีความรู้ และเราก็รู้โลกมากกว่าคนอายุ 50 60 70 80 90 ซะอีก เพราะอาตมาศึกษาเรื่องชีวิตมามากพอสมควร สามารถที่จะแนะนำหลักการดำเนินชีวิตที่ถูกให้พวกเค้าได้  และครั้งหนึ่งในชีวิตขอได้ทำอะไรเพื่อในหลวงบ้าง ขอตอบแทนพระองค์ท่าน เพราะไม่อยากให้ท่านเหนื่อยและกังวลไปมากกว่านี้แล้ว พระองค์ท่านอายุมากแล้วนะ ทรงใช้ชีวิตทั้งชีวิต ทำให้เราเห็นเป็นตัวอย่างแล้วนะ จากนี้เราต้องช่วยกันทำต่อ  เราอยากรู้มั้ยว่าในหลวงเราเหนื่อยขนาดไหน  ลองเอามือ หรือเอาผ้าปิดตาไว้ข้างหนึ่งดูซิ  แล้วไปทำกิจวัตรประจำวันของเรา แค่ ครึ่งชั่วโมง  แล้วคิดถึงความรู้สึกของพระองค์ดูบ้าง ว่าจะต้องลำบากแค่ไหน นอกจากจะต้องมองข้ามความลำบากของตัวเอง ยังทรงหาวิธีต่างๆ เพื่อช่วยเหลือประชาชนทั้งประเทศ ยิ่งไม่ยากหรือสำหรับคนๆหนึ่ง  ฉะนั้นก่อนที่เราจะว่าใครหรือคิดที่จะว่าอะไรใคร ให้มองดูตัวเองซะก่อน ว่าเคยทำอะไรเพื่อใครบ้างแล้วรึยัง และเคยทำเป็นตัวอย่างที่ดีให้ใครเห็นแล้วบ้างรึยัง ถ้าผู้ที่ปฏิบัติธรรมจะทราบดีว่า ถึงเรามีพร้อมและดีพร้อมทุกอย่าง เรายิ่งไม่ควรกล่าวว่าใครเป็นอันขาด  และหากเราได้มีโอกาสเห็นคนที่มีความคิดมีปัญญาในทางที่ชอบ มีปัญญาที่ดี เราควรจะส่งเสริมเค้า มากกว่าที่จะพูดจาถากถางกันให้เป็นบาปกับตัวเอง          อาตมาศึกษาประวัติศาสตร์ก็รู้ว่าคนแบบนี้ (ขี้อิจฉา ริษยา) มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้ว ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะมี คนที่ดีๆ เค้าถึงหนีกันหมดเพราะทนคนขี้อิจจาไม่ได้ ประเทศชาติถึงได้ล่มจม ไม่ว่าจะเป็นยุคไหนสมัยไหนก็จะต้องเจอกับคนแบบนี้ทั้งนั้น เห็นคนอื่นดีกว่า เก่งกว่าตัวเองไม่ได้ ก็ทำตัวเป็นน้ำนิ่งไหลลึก บ้างก็เป็นหมาลอบกัด โจมตีข้างหลัง ฯลฯ ซึ่งท้ายสุดคนส่วนใหญ่ที่ได้ยินได้ฟัง ก็ไม่ได้มองว่าคนที่ได้คอยตำหนิเพ่งโทษแต่คนอื่น ดูถูกคนอื่น นินทาคนอื่น แล้วยกตัวเองว่าดีกว่า สูงกว่าทำถูกกว่า ไม่ได้ทำให้ดูเป็นคนเก่งหรือภาพพจน์ดูดีขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แต่ในทางตรงกันข้าม คนเค้าจะมองว่าเธอเนี่ยช่างน่าสงสารซะจริงๆ ไม่น่าที่จะว่าตัวเองและประจานตัวเองแบบนั้นเลย..  อาตมาอยากจะให้กำลังใจคนดีอย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ อย่าหนี ให้สู้เพื่อคนดีที่ยังมีเหลืออยู่ และคนที่เป็นแบบนั้นก็ควรที่จะปรับแนวคิดซะใหม่ด้วย หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศชาติถึงจะเจริญ ถ้าเรามัวแต่ขัดแข้งขัดขากัน ใครเก่งเกินหน้า ก็อดอิจฉาตาร้อนไม่ได้ ใจมันสั่น มือมันสั่น เลือดมันเดือดปุ๊ดๆ รู้สึกว่าอากาศมันร้อนๆหนาวๆ ฯลฯ อาการแบบนี้ต้องกินยาของอาตมาจึงจะทุเลาลง      อาตมาเคยได้อ่านนิทานต่างประเทศ ที่เค้ากล่าวถึงประเทศไทยในทางที่แย่มาก แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริง โยมอยากฟังมั้ย??  เค้าว่าทำนองนี้ “ครั้งแรกสร้างโลก พระเจ้าได้เป็นผู้จัดสร้างสิ่งต่างๆ และจะเป็นผู้จัดวางทุกสิ่งทุกอย่างให้ลงตัว เมื่อถึงเวลา พระเจ้าได้ถือถุงที่เต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติต่างๆ มากมาย และก็ได้เดินออกไปทั่วโลก เพื่อที่จะแจกของเหล่านั้นให้ได้อย่างเท่าเทียมกัน และก็เริ่มแจกสิ่งของไปเรื่อยๆ โดยให้ น้ำมันดิบ กับซาอุฯ และก็ให้ความแห้งแล้งกับซาอุฯด้วย ให้ความเจริญทางวัตถุกับสหรัฐอเมริกาจนเป็นประเทศมหาอำนาจ แต่ก็ให้ความเสื่อมโทรมทางด้านจิตใจเป็นสิ่งถ่วงดุล ให้ความเก่งกาจทางเทคโนโลยีไว้กับญี่ปุ่น แต่ก็ให้ขอบเขตเป็นประเทศที่เล็กๆขาดซึ่งธรรมชาติที่พอเพียง ให้อินเดียเป็นประเทศที่เป็นแหล่งกำเนิดของศาสนามากมาย แต่ก็เป็นประเทศที่คนส่วนใหญ่ยังลำบากยากจนอยู่ แล้วพระเจ้าก็เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงประเทศไทย ในขณะที่เดินข้ามภูเขา  ยอดเขาก็เกี่ยวก้นถุง ทรัพย์สมบัติต่างๆ มีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ ธรรมชาติที่สวยงาม แม่น้ำลำธาร สัตว์ป่าหายาก ทรัพยากรธรรมชาติ หินแร่ ทองคำ เงิน พลอย ดีบุก ฯลฯ ก็รั่วออกมาหมด ทุกอย่างก็ตกเป็นของประเทศไทย พระเจ้าก็ไม่ได้เก็บของเหล่านั้นใส่ถุงปล่อยเลยตามเลย แต่ก็ได้ให้ ความเห็นแก่ตัว ความขี้อิจฉา ความแก่งแย่งชิงดี คอรัปชั่น ฝากไว้ให้เป็นเครื่องถ่วงดุลแทน”

อ่านนิทานจากต่างประเทศแล้วโยมรู้สึกอย่างไร เป็นจริงอย่างที่เค้าว่ามั้ย เค้าไม่ได้ว่าลอยๆ อันนี้เป็นเรื่องจริงแท้ๆ เลย ประเทศไทยถึงเป็นประเทศกำลังพัฒนาแบบนี้ ไม่ได้ก้าวไปสู่ประเทศที่พัฒนาแล้วซะที ฉะนั้นถ้าเราอยากเห็นประเทศชาติมีความเจริญวัฒนาถาวร เราควรที่จะเริ่มจากอะไรให้โยมกลับไปนึกมา..  แต่ถ้าบังเอิญอาตมาเห็นเด็กประถมพูดธรรมมะได้อาตมาจะดีใจมากๆ ชมเค้า และจะวิ่งไปหอมแก้ม 2 ข้างเลย “ดีจังนะหนู อายุแค่นี้ยังคิดได้ขนาดนี้ น่าปลื้มใจแทนพ่อแม่จังเลยหนูเอ้ย ต่อไปหนูจะเป็นกำลังสำคัญให้กับชาติบ้านเมืองนะรู้มั้ย” เมื่อคิดได้แบบนี้ เท่ากับว่าอาตมาได้บุญไปกับเค้าด้วย ปัตตานุโมทนามัย บุญสำเร็จด้วยการยินดีที่ผู้อื่นได้บุญ หรืออนุโมทนาส่วนบุญนั่นเอง       เอาล่ะที่อาตมาพูดนี้ไม่ได้ต้องการซ้ำเติมหรือทำให้เค้าได้รับความเสียหายนะ  แต่เป็น Case Study เป็นกรณีศึกษา ที่เกิดขึ้นจากประสบการณ์ตรงกับตัวอาตมาเอง อาตมาจึงวิเคราะห์ได้อย่างตรงไปตรงมา และลึกซึ้ง และนี่แหละคือความน่ากลัวของความขาดแคลน ความรัก ความอบอุ่น  เพราะเหตุนี้ การแก้ปัญหาสังคมส่วนใหญ่จึงต้องจัดการกับเด็ก ให้เด็กรู้สึกว่าเค้าไม่ได้ขาด   รู้สึกว่าเค้ามีคนเป็นห่วง ให้ความรัก ความอบอุ่น และอยู่ข้างกายเค้าเสมอ  และที่สำคัญอยากให้เค้าอยู่กับพระ อยู่กับศาสนา โตขึ้นเด็กจะซึมซับว่าครั้งหนึ่งเคยมาจากสถานที่แห่งนี้ เคยกินเคยนอนที่วัด เคยเห็นผ้าเหลืองๆ ผ่านสายตาก็ยังดี  สถานเลี้ยงเด็กส่วนใหญ่จึงอยู่ในวัด   อาตมาเองพยายามเดินทางไปเยี่ยมหลายๆที่   แต่ไม่อยากไปบ่อย เพราะเด็กๆขอของเล่นตลอดเลย มีให้ไม่พอก็จะแย่งกันร้องไห้ เพราะเค้าเห็นหน้าเราแล้วจำได้ วิ่งใส่เลยทางชายและหญิง เหมือนกีฬารักบี้อะน่ะ เด็กผู้หญิงกระโดดใส่อาตมา บ้างก็มากอดทางข้างหลัง ก็ห้ามไม่ได้นะเลยปล่อยตามเลย เพราะอยู่ที่เจตนามากกว่า จะเอาอะไรกับเด็ก 2 ขวบ พูดยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย  ครูพี่เลี้ยงก็ร้องตกใจใหญ่  อาตมาเลยบอกไม่เป็นไร ห้ามตอนนี้เค้าก็ไม่รู้เรื่องหรอก ไว้โตหน่อยก็จะรู้เอง  การห้ามเค้ามากๆ ทำท่ากลัวหรือรังเกียจพระ  เด็กผู้หญิงที่ไม่เข้าใจจะเป็นเหมือนละครกาษานาคา  เกลียดพระไปเลยก็มี เพราะพระเป็นตัวบาป เข้าใกล้แล้วจะบาป..            สิ่งไหนที่อาตมาพอจะทำได้ จะให้เด็กๆก่อนเสมอ ทุกครั้งที่มีเงิน จะนึกถึงเด็กๆ เสมอ  เจอของเล่นน่ารัก ก็ซื้อเก็บไว้แจกเด็กๆ ตุนๆไว้ ในห้องของอาตมาจะมีของเล่นเสมอ แล้วเด็กๆที่เข้ามาในห้องก็มักจะเป็นเด็กหัวหมอ  ถามนั่นอะไร นี่อะไรหลวงพี่จะแจกใครหยอ   อ้าปากก็รู้ว่าจะขออะไร  ก็เลยบอกว่าเอาไว้แจกเด็กดี ขยันทำการบ้าน เชื่อฟังคุณครู  ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านหน่ะ   แล้วเราเป็นแบบนั้นรึเปล่าล่ะ   ตอบเสียดังฟังชัดเลย  เป็นครับ!!..    เอ้า!! ก็หยิบไป 1 ชิ้นซิ   พอได้ของเล่นนะ เดี๋ยวซักพักจะมาเคาะประตูห้องแล้ว หลวงพี่ทำอะไรอยู่ครับ  เป็นอย่างนี้ทุกที   จนตอนนี้ต้องพกของเล่นใส่ย่ามไว้ อย่างน้อยๆ 3 ชิ้น กันเหนียว ไว้แจกเด็กๆ นึกๆก็ขำตัวเอง เดินซื้อของเล่นที่ตลาด โยมบางคนไม่เข้าใจ ครูบา ซื้อไปเล่นเองหรอ  ก็เลยตอบว่าใช่ แล้วยิ้มๆขี้เกียจอธิบาย  อาตมาขอให้กำลังใจสำหรับคนที่มีความสามารถ และทำในหน้าที่ของตน  ถูกแล้วที่ใช้ในทางที่เป็นประโยชน์  โดยเฉพาะพระ หน้าที่ของพระคือแพร่ธรรม เป็นตัวแทนของพุทธเจ้า เพราะเหตุว่าพระพุทธเจ้าไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ฉะนั้นกระบอกเสียงที่เหลือคือพระ แล้วถ้าไม่เทศน์ไม่ทำหนังสือ ไม่ทำเว็บไซต์  ไม่ช่วยชาวบ้าน ไม่ช่วยสังคม แล้วจะให้เป็นพระทำไมล่ะ  อาตมาพูดถูกมั้ย  อาตมากลัวคนที่ว่าร้ายอาตมาเค้าจะบาปนะ เพราะฉะนั้น ทางที่ดีที่สุด อาตมาจึงเตรียมย้ายไปอยู่ในที่เหมาะสม อยู่ในที่ๆเค้าพร้อมที่จะพัฒนาร่วมกันกับอาตมา แต่ก็กลัวว่าเราจะเป็นภาระอีก เพราะถ้ามีอาตมา ก็จะต้องมีมูลนิธิพุทธบุตรอุปถัมภ์ด้วย  และต้องจัดแจงเรื่องต่างๆ อีกมากมาย ถ้าวัดไหนรับได้ อาตมาก็จะอยู่กับวัดนั้น  อยู่ในที่ที่เหมาะสมกับความสามารถของเรา อยู่กับวัดที่เค้ามองว่าความสามารถเรามีค่า มีประโยชน์ โยมว่ามั้ย   โยมบางคนก็บอกว่าทำไมถึงทนนัก หนาจริงๆ พระบางรูปเปิดแน๊บไปแล้วตั้งแต่วันแรก (ชมหรอ?) จริงๆแล้วอาตมาไม่รู้สึกหนักใจเลยนะ แต่กลัวเค้าจะทนอาตมาไม่ได้ร้อนลนเหนื่อยหัวใจไปซะก่อน แต่ที่อยู่ทนเพราะรู้สึกเสียดายตู้เย็น โยมป้าถวายให้อาตมาใช้ แต่ตอนถวายดันบอกกับเค้าว่าถวายวัด อาตมายังใช้ไม่คุ้มเลย  ก็อยู่ต่ออีกซักหน่อยแล้วกัน อยู่ให้คุ้มค่าตู้เย็น ยี่ห้อ Haier สีเขียวนี่แหละ

                                               

ยินดีเผยแพร่แต่ต้อง copy ข้อความทั้งหมด และกรุณาอย่าเปลี่ยนแปลงข้อความ